Boşuna mı kürek çekiyoruz?

Bir yorumla başladı

8 Ekim 2026’da Threads’te biri bana yazdı. Yapmaya, herhangi bir şey için harekete geçmeye dair motivasyonunun kalmadığını söylüyordu. Emek verip karşılığını alamamaktan bahsediyordu. Ona kendim ne yapıyorsam onu anlattım. Aynı akşam aynı şeyi kameraya anlattım.

“Boşuna mı kürek çektik? Boşuna mı okuduk, boşuna mı yaşıyoruz?” Bu soru özellikle bizim yaş grubunda çok fazla. Yaptığımız her şey bir duvara çarpıyormuş gibi hissediyoruz. Bence bu, içten içe birçok şeyi reddeden bir soru.

Karşılık geliyor, ama beklediğin yerden değil

Yıllarca video çektim. Önemli bir kısmı İngilizceydi, bir kısmını Kemal’le birlikte çektik. Bugün geldiğim yerde o emeğin boşa gitmediğini düşünüyorum.

Verdiğimiz emeklerin karşılığını bir yerde alıyoruz. Sadece o yer bizim beklediğimiz yer olmayabiliyor. Ya da arada doldurman gereken bir emek aralığı oluyor ve o aralığı doldurmadan hiçbir yere varamıyorsun.

Yola çıktıktan sonra kürek çekiyorsun ama gemi gitmiyormuş gibi zannediyorsun. Bazen gemi gerçekten gitmiyor. Ama akıntı seni bir yere götürüyor ve sen o akıntıya uyum sağlamak durumunda kalıyorsun. Bence bu güzel bir şey.

Mesele zaman çizelgesine nasıl baktığımız

Boşuna kürek çekme hissi, zaman çizelgesine nasıl baktığımızla ilgili. Verdiğin emek aradan 3 sene, 5 sene, bazen 10 sene geçtikten sonra tekrar karşına çıkıyor ve onu bir yerde bozduruyorsun. Dünyanın düzeni böyle. O bozdurma anı gelene kadarki sürenin tamamında “yaptım, hiçbir şey olmadı” zannediyorsun. Halbuki yaptığın şey 5 sene sonra işine yarayacakmış.

Bize verilen eğitim ve bakış açısı biraz 1950’ler kafası. Bir arkadaşımın annesi çalışmaya başladığı yerden emekli olmuş ve arkadaşımdan da aynı yerde çalışmaya devam etmesini bekliyor. Bir yere girip 30 sene orada çalışayım, hem hayat standardım korunsun hem işim düzgün olsun diye bir dünya artık yok. Bana sorarsan bundan sonra da olmayacak.

Bugün yazılım biliyorum ve bu geçerli akçe, ama 3-4 sene içinde büyük bir önemi kalmayacak. O zaman boşuna mı emek verdim? Burada zihinsel bir değişime ihtiyacımız var. Kendimizi sürekli değiştirmemiz, geliştirmemiz gereken bir dönemdeyiz ve bunu belki diğer nesillerden daha yoğun yaşıyoruz.

Tek soru: Elimden geleni yaptım mı?

Hayatın içinde yapabildiğimiz tek şey bir şeylere karar verip onlara emek verebilmek. İnsan boyutu var, devlet boyutu var, dünyadaki genel durum var. Hepsini üst üste koyunca hiçbir etkin yokmuş gibi hissediyorsun. Ama senin etkin, sana verilmiş sorumluluk kadar.

Benim tek bakış açım şu: Elimden geleni yaptım mı? Yaptıysam gerisi artık benden çıkıyor. Elimden geleni yaptım ama işe giremedim, başarılı olamadım, iyi bir ilişki kuramadım. Bunların hepsi mümkün. Ama “benim yapacak başka bir şeyim var mıydı?” sorusuna “hayır, yoktu, gerçekten her şeyi yaptım” diyebiliyorsan olay bitmiştir. Bunu vicdanen rahatça söyleyebilmek, bana sorarsan boşa kürek çekmediğini anlamanın tek yolu.

Böyle bir başarıyı kimse istemiyor

Bunu bir fedakarlık övgüsü olarak anlatmıyorum. “Hayatınızdan verin, şöyle yapın, böyle edin ve başarın” diye bir fantezi var. Bu şekilde gelecekse o başarıyı almamak daha mantıklı. Kendinden, sağlığından ve ailenden verdiğin şeylerin geri dönüşü olmuyor. Başarı ise tekrar kazanılıyor.

Kendime verdiğim söz

Bu videoyu çektiğim gün sabah rahatsızdım, doktora gittim, ilaca başladım. Bir gün öncesi kadar motive değildim. Ama Ekim ayı boyunca her gün yeni bir video ekleyeceğime dair kendime söz vermiştim ve o sözü tutmak için oradaydım. Bunu kimsenin bilmesine de gerek yok, ben biliyorum.

Kendime verdiğim sözleri tutamıyorsam geri kalan hiçbir şeyin önemi kalmıyor. Tuhaf olan şu: genellikle en hızlı bozduğumuz söz, kendimize verdiğimiz söz. Bir şeyi istikrarlı sürdürmenin ve boşuna uğraşmadığını kendine göstermenin en önemli yapı taşı bu.

2015’ten bugüne

2015’te üniversite 2. sınıftaydım ve evlenmek istediğim için bu işlere başladım. E-ticaret sitesi alacak paramız yoktu, zorunda kalıp webmasterlık öğrendim, kendi sitemizi yaptık. Bu bizi büyük bir giderden kurtardı. Ama bu işten tam manasıyla para kazanmaya dönmem 4-5 sene daha sürdü. Arada e-ticaret yaptım, gelen kurumsal site işlerini yaptım. Sonrasında hayat beni buraya getirdi. Tek yaptığım şey elimden geleni yapmaktı.

Bırakma noktası değil, başlama noktası

Belki şu an oturmuş “yarın neden işe gidiyorum, bu ilişkiye neden devam ediyorum, kuracağım şirketin nereye varacağını kestiremiyorum ama her gün gidip geliyorum” diye düşünüyorsun. Esnafsan dükkanı açıyorsun ama iş yok. Eve geldiğinde cebinde beş kuruş olmuyor ya da seni dinleyen kimse olmuyor.

Çabanın hiçbir karşılığının gelmeyeceğine inandığın bir nokta var. Oraya varınca insan çok zorlanıyor. Ama o nokta bir bırakma noktası değil, bir başlama noktası.

Açık sorular

• Emek aralığının ne kadar süreceğini önceden kestirmek mümkün mü?
• “Elimden geleni yaptım” demek ile kendini tüketmek arasındaki sınır nerede?

Türevler

• YouTube videosu, Boşuna mı kürek çekiyoruz? (11 dk): https://www.youtube.com/watch?v=FgAhhmZ5fE4
• Videodan 9 kısa bölüm ve bir LinkedIn fragmanı hazırlandı.